در دنیای مدرن C++، ما معمولاً با این سه روبرو میشویم:
std::unique_ptr (مالکیتِ انحصاری)
این هوشمندترین و سریعترین نوع است.
منطق: “این شیء فقط و فقط متعلق به من است.”
هیچکس دیگری اجازه ندارد کپی از این اشارهگر داشته باشد. اگر بخواهی آن را به کسی بدهی، باید “مالکیت” را کاملاً به او منتقل کنی (Move کنی).
مثال: یک اسلحه در بازی که فقط متعلق به یک بازیکن خاص است. وقتی بازیکن از بازی میرود، اسلحه هم خودکار پاک میشود.
std::shared_ptr (مالکیتِ اشتراکی)
منطق: “ما همگی صاحب این شیء هستیم.”
این نوع از یک سیستم به نام Reference Counting (شمارش مراجع) استفاده میکند. یعنی یک شمارنده دارد که میگوید: “الان چند نفر دارند از این شیء استفاده میکنند؟”
تا زمانی که تعداد کاربرانِ این شیء بیشتر از صفر باشد، حافظه پاک نمیشود. به محض اینکه آخرین نفر هم آن را رها کند، شمارنده صفر میشود و Boom! خودِ Smart Pointer حافظه را پاک میکند. مثال: یک بافت (Texture) یا یک صدا (Sound) که همزمان توسط 100 تا درخت در جنگل استفاده میشود. وقتی آخرین درخت از بین برود، آن صدا از حافظه پاک میشود.
std::weak_ptr(ناظرِ بدون مالکیت)
منطق: “من فقط میخواهم نگاهش کنم، اما صاحبش نیستم.”
این از shared_ptr استفاده میکند اما خودش باعث بالا رفتنِ شمارنده نمیشود. یعنی اگر همه صاحبان اصلی (shared_ptrها) شیء را رها کنند، این weak_ptr دیگر به چیزی اشاره نمیکند و نمیتواند جلوی پاک شدن شیء را بگیرد.
کاربرد: برای جلوگیری از Circular Dependency (وقتی دو شیء همدیگر را نگه میدارند و هیچوقت پاک نمیشوند و حافظه Leak میشود).