رها کردنِ ماسک‌ها؛ هنرِ بودن

گاهی اوقات تمامِ انرژیِ زندگی‌مون رو صرفِ این می‌کنیم که چطور خودمون
رو توی قالب‌هایی جا بدیم که بقیه برای ما ساخته اند. تلاش برای هماهنگ شدن با انتظاراتِ جامعه،
 مثل این می‌مونه که بخوایم توی کفش‌هایی راه بریم که اصلاً سایزِ پای ما نیستن؛ هم درد داره، هم خسته‌کننده است.
پذیرشِ خود، یعنی همون لحظه‌ای که تصمیم می‌گیریم اون تلاشِ بیهوده برای
 «عادی به نظر رسیدن» رو کنار بذاریم و با تمامِ تفاوت‌ها، شک‌ها و حتی زخم‌هامون روبرو بشیم.
خودِ واقعیِ ما، با تمامِ پیچیدگی‌هاش، خیلی زیباتر از اون نسخه‌ی بی‌نقصی هست که دنیا از ما می‌خواد.
 بیاییم یاد بگیریم که اجازه داریم، دقیقاً همین‌جایی که هستیم، باشیم.

شما آخرین بار کی با خودِ واقعی‌تون روبرو شدید؟